عسکرییون زمان ما کیستند ؟

علم و عالم در عسکر

عالم کون و مکان در زندان

امام حسن عسکری علیه السلام

انسان کامل ، دانشمند ، شجاع ، مسئول ، توانا ، مدیر و مدبر درعسکر

امام حسن (ع) محصور – دور از دست رس مردم

چاپلوسان ، مدیحه سرایان ، ترسوها ، طماع ها ، فرصت طلبان بر منابر رسول خدا صلی الله علیه و آله وسلم

امام حسن عسکری در حصر

امام حسن عسکری تحت مراقبت های شدید نیروهای امنیتی

محودییت ملاقات با مردم - از مردم دور نگه داشته شد ه

امام عسکری باعث ترس و وحشت حاکمان

معلم جامعه اسلامی در زندان

معلم فی العسکر

چرا حاکمان عباسی امام حسن عسکری را دور از مردم نگه می داشتند ؟

چرا امام را زندانی می کردند ؟

چرا امام می باید در خانه محصور می بود تا آنها بتوانند حکومت کنند ؟

آیا امام حسن عسکری شهید نیست ؟

آری ، شهید است یعنی شهید شاهد هر زمانی و هر مکانی ، هر عصری و هر نسلی .

او زنده است و تنها کسانی که پیروی او باشند زنده هستند و الا مردگانند میان زندگان

پیروان امام حسن عسکری د رعصر و زمان ما چه کسانی هستند ؟

عسکرییون زمان ما چه کسانی هستند ؟

آقاي وزير! جواب طلبكار يا زر است يا زاري

مي گويند جواب طلبكار يا زر است يا زاري اما باور كنيد وقتي طلبكار و مطالبه كننده طبقه فرهيخته فرهنگيان صبور و خويشتندار باشند نياز به زاري هم نيست. اندك درايت مي خواهد تا با توضيح حكيمانه و منطقي دايره حوصله اهالي معرفت و تربيت را توسيع بخشيد و نگذاشت بشود آنچه نبايد مي شد. نگذاشت حرمت ها بشكند و كساني كه پاي ثابت انقلاب بوده و مطمئنا خواهند بود روبروي خانه ملت براي نمايندگان خود شاخ و شانه بكشند.

آموزش و پرورش اگر مديريت توانمند و فكوري داشت آن چه به نام اعتراض فرهنگيان و تهديد به اعتصاب و ارائه شعارهاي بعضا توهين آميز به مجلس و نمايندگان ملت شاهد بوديم را مي توانست حكيمانه و به درستي اداره كند تا حضور در مقابل مجلس تبديل به يك ضرورت نشود.

مديريت توانمند مديريتي است كه با تدبير بتواند خواسته ها و مطالبات را بشنود. براي آن ها پاسخ منطقي بيابد تا خيلي راحت و به اين سادگي بر بلور صميميت بيست و نه ساله غبار ننشيند و مجلسي كه به فرموده امام راحل عصاره فضائل ملت است، اين گونه در معرض الفاظ و دست نوشته هاي شداد و غلاظ قرار نگيرد.

مجموعه اي كه وظيفه انتقال فرهنگ انقلاب و سپردن امانتي كه به پاي آن خون بزرگاني چون باهنر و رجايي و هزارها معلم آزاده و مجاهد ريخته شده است را به عهده دارد، اگر خواسته هايش صبورانه شنيده نشود و مسائلش مدبرانه مورد كنكاش و ارزيابي و كارشناسي قرار نگيرد و زير سقف خانواده فرهنگ رتق و فتق نگردد، تقصير اين ناخويشتنداري به عهده كساني است كه كاروان دانش آموزي را نتوانسته اند آن گونه كه در خور آن است هدايت و اداره نمايند.

همه ترس و نگراني اين است كه خداي نكرده كساني مديريت ها در سطوح مختلف اين وزارتخانه را در اختيار داشته باشند كه يك نمونه از خروجي فعاليت آن ها را در طرح سئوالات موهن آن هم در خصوص پيامبر گرامي اسلام در سال رسول اعظم (ص) شاهد بوديم.

اگر فردي از خانواده مجبور شود حرف خود را بيرون از خانه ببرد حكما گوش شنوايي نبوده كه ناگزير به چنين اقدامي شده است. پرسش اين است كه آيا چنين گوش هاي شنوايي در آموزش و پرورش و در راس هرم مديريتي آن وجود داشته است؟ مطمئنا اگر وجود داشت اين گونه صبر معلمان لبريز نمي شد كه در شرايطي كه بيش از هر وقت نياز به انسجام داخلي است، فرياد اعتراض بلند كنند تا ديگراني در ينگه دنيا با بزرگ نمايي از آن، كلاهي براي سر سخيف خود بخواهند درست كنند.

الزاما پاسخگويي بر آورده كردن فوري و تمام و كمال مطالبات نيست بلكه پالايش آن در جلسات مشترك و همسو نمودن افق نگاه ها در يك صف مشترك و اهتمام براي تحقق آن با تلاش براي از پيش رو برداشتن مشكلات است كه اي كاش قبل از اين اتفاقات در قالب سمينارها و همايش ها با حضور فرهنگيان مورد بررسي قرار مي گرفت تا همگان به وضوح به موانع موجود واقف شوند.

عدم انجام مطالبات فرهنگيان و وقفه در آن دلايل مختلفي دارد كه اگر درست به آن ها منتقل مي شد با شناختي كه همه از اين طبقه ايثارگر داريم با خويشتنداري مواجه مي شد. اين ضعفي است كه مديريت عالي و سيستم اطلاع رساني وزارت آموزش و پرورش مسئول آن است.

اگر توان مالي دولت و چالش هاي پيش رو به طور دقيق و شفاف به مردم گفته شود و وعده پشت وعده داده نشود مطمئنا اصحاب فرهنگ و آموزگاران بيش از ديگران آن را درك كرده و حساب خود را از دولت و مسائل و مشكلات آن جدا نمي كنند

يقين گمشده براي معلم‌هاي خسته - فريدون عموزاده خليلي

نبايد مي‌ايستادم، نبايد به جايي، به كسي خيره مي‌شدم. از ترسم بود. از <به من چه ربطي داره> هم نبود، از <گور پدر فلا‌ن> هم نبود. عجله داشتم، ديرم شده بود و حتي اگر تا سرچشمه را مي‌دويدم هم باز ديرم مي‌شد. اما ايستادم؛ نايستادم ميخكوب شدم، دست خودم نبود عينك تو ميخكوبم كرد، عينك تو كه با كش قيطوني مشكي به پشت گوش‌هايت بسته شده بود.

درد دلي با وزير آموزش و پرورش‌
نويسنده : معصومه خوش نيت
نگاه جامعه به معلم را تغيير مي‌دهيم. اين تيتر خبري بود كه به نقل از وزير آموزش و پرورش در صفحه سوم روز چهارشنبه 8 شهريور 1385 روزنامه كيهان به چاپ رسيده بود. در نگاه اول ذهن مخاطب سوالاتي را پردازش مي‌كند: بر جامعه شريف معلمان چه گذشته است؟ مگر افكار عمومي جامعه چه ديدگاهي نسبت به اين عزيزان دارند؟ كه امروز وزيرشان مي‌خواهد نگاه آنها را به اين قشر معزز عوض كند؟ و در نگاه دوم اعتراف وزير بر بودن مشكلاتي، در مقابل افكار عمومي قابل تقدير است، اما اي كاش آقاي فرشيدي به اين مساله هم واقف باشند كه انشاءالله هستند كه اين پيام، پيامي است يك سويه و يك طرفه، حتما آقاي وزير مي‌دانند كه حرمت امامزاده را متولي بايد نگاه دارد و اگر نگاهي به عملكرد مديران زير مجموعه خود داشته باشند، خواهند ديد كه بيشترين لطمات و ويران كننده ترين صدمات از سوي به اصطلاح مديران بر اين قشر فاخر وارد شده است، اين سرآغاز سخن دردمندانه‌اي است كه مي‌خواهم با آقاي وزير در ميان بگذارم.‌

توانايي هاي معلمان ايران، رسول بداقي

به نام خداونددانا و تواناي جاودان

در گيرودار ناخشنودي هاو اعتراضات فرهنگيان از وضع معيشت خود، پاسخ هاي گوناگوني از سوي دولت مردان و مسئولين كشور عزيزمان ايران به گوش رسيد،امادو پاسخ،بيشتر از ساير گزينه ها شگفت انگيزبوده و جاي تامل بيشتري دارد،زيرااز سوي مقاماتي بيان شده اند كه سخن آنان سرنوشت ساز و ارزشمند تلقي ميشود.

اين گفته هايكي جمله ي: زيادبودن معلمان.دوم: داشتن تعطيلات فراواندرطول سال.سوم:درآمد زا نبودن آموزش وپرورش ميباشد.